Sən bir ilansan mı?

             Bilməm ki nəsən!

Gözüvə baxınca, büyülənirəm.

Qoşmağa şerimi;  yaranır sukut,

Gecənin dibinə birdən enirəm.

Sən bir ilansan mı?

             Bilməm ki nəsən!

⎕⎕⎕

Səni həp düşündüm,

                     Yaşayanmadım.

Cavabsız sorumsan sen bu hayatdan.

Sən bir ilansan mı?

             Bilməm ki nəsən!

Bəlkə də bir qızsan;

Məni həp sevən...

Bəlkə də bir qızsan;

Mənlə sevişən...

Bəlkə də bir qızsan;

Gəbə qalmışıq...

Bəlkə də bir qızsan;

Sən məni doğan...

Bəlkə də bir qızsan;

Məni böyüdən...

Bəlkə də bir qızsan;

Mənlə böyüyən...

Bəlkə də bir qızsan;

Mən sənəm deyən...

Bəlkə də bir qızsan;

Məni öldürən...

Öldürəndə məni;

Məni böldürən...

Sən bir ilansan mı?

                  Olan(1) sən nəsən?

⎕⎕⎕

Adında ah... nə var?!

Sən anlarsan mı?

Hər zad qarşıdıyla;

             Kimlik qazanır.

Adında ah... nə var?!

Söyləyərsən mi?

Qəzetlər də onu eyni yazanmır!

Adında ah... nə var?!

Bir dadarsan mı?

Bəlkə bu dünyada

                 Dadanmadığım

Nəsə; bir zad vardır sənin adında.

Sən bir ilansan mı?

             Bilməm ki nəsən!

⎕⎕⎕

Sümük dək qalıbdır söz boğazımda!

Sən bir ilansan mı?

             Bilməm ki nəsən!

⎕⎕⎕

Haydı; sevdicəyim, çəmbərivə al,

Sıx məni içimin fəryadı coşsun.

Öp məni, zəhrivi tök boğazıma.

Qalıblar sökülsün, pərdələr düşsün.

Pırtlasın gözlərim, bəlkə bu dəf,ə;

Bilinməz ölümün, şerini qoşsun.

<

Quşlarla yarışan

Həyat tovlu gedən könəzlik

Çoxdan qandırılmış şəhər məzarlığına sarı

Qısraq yeləsində undulmuş yel

(Anamla aramdakı göbək bağı kəsildi mi?

                                                     Soruşmalıyam!)

Gözlərində yaxalandığım pusğu; radar

Gizləndiyim sulardan süzən topraq

İylənər, balıq əlli post pullu adamlar

Görmədim idi, qəlbindəki trafik polisi

Cəzama suç qonduruncaya qədər.

Həyat quşlar kimi qayıtmaz

                                       Köçüncə.

Şeir:A.Uğur olğar

Qap-qaradır,

Ancaq;
   Qara günüm də

                  Sevməli olub!

Axı.., bu da;
     gözlərivi xatırladır

                   Təbrizimin qara giləsi.

Şeir:xosro solh konəndə(barışan)

Hansı kor;

        Mənim kimi,

              Gördükləriylə

                         Gözlərin oydu?!

Hansı kar;

     Mənim kimi,
              eşitdiklərin

                      Mıxladı qulağına?!

Hansı mövtad;

                 Mənim kimi,

                        Çəkdiyi nəfəslə

                                    Ciyərin sökdü?!

Hansı əngəl;

        Mənim kimi,

          Somurdu barmaqlarından

                                         Öz  qanın?!

Hansı yer kürəsi;

                Mənim kimi,

                    Məchul bir fəzada

                          Olmadan bəlli yeri

                                               Gərəksiz,

                                                       Zorakı

                                                            Bir cəzəbəylə yaşadı?!

Hansı oğlan;
       Mənim kimi,

              Bir qıza baxırkən

                                Iztirabdan

                                       Sındırıb zamanı,
                                                       acığından

                                                              Özün boşadı?!

Hansı robot;

        Mənim kimi

                     Əsəblərin

                         Elektirik pirizinə taxıb

                                                       Beyinini patlatdı?!

Hansı heykəl;

         Mənim kimi,

                 Öz bağrını çatlatdı?!

Hansı daş;
   Mənim kimi,

        Gözyaşlarıyla yoğruldu?!

Hansı yalan;

       Mənim kimi,

              Öz varlıq ilə

                           Doğruldu?!

Hansı yamyam;

                Mənim kimi,

                          Ətin qanına

                                     Tiltə etdi?!

Və hansı şair;

           Mənim kimi,

                  Sözlərin qusdu?!

Şeir: Xosrov solh konəndə(Barışan)

1386/2/28

İsfəhan(şəhər otubusu), Əsgəerlik.

Üçüncü xətt adlı uluslar arası şeir festivalı azər ayının 27,28 və 29unda Təbrizdə keçirildi. bu festival iki dil bölümü Azərbaycan Türkcəsi və farsca da keçirildi və qaliblərə 2000000 riyal pul, birdə bir qudlama lövhü ithaf olundu.

Azərbaycan  Türkcəsində qalib şairlər:

1-Klasik qalıb, sərbəst qonu:

-Marağalı Baraz – Marağa.

-Vəhid Tələt – Qoşaçay.

-Əkbər Şəfiyi – Təbriz.

-Saman Həsənzadə - Təbriz.

-Mənijə Əkbərpuran – Təbriz.

2-Sərbəst qalıb, sərbəst qonu:

-İbrahım adilniya – Ərdəbil.

-Xosrov Solh konəndə(Barışan) – Təbriz.

- Qismət Rüstəmov – Azərbaycan cumhuriyəti.

-Leyla Əsədi.

- Duman Ərdəm – Təbriz.

3-Klasik qalıb, Ana qonusu:

-Zənganlı Elman – Zəngan.

-Mürtəza Səlmani – Təbriz.

-Məsumə Rəhimi sədəqiyani – Salmas.

4-Sərbəst qalıb, Ana qonusu:

-Aydaş Dəlisel – Təbriz.

- Məryəm zebərdəst(Qərib Araz) – Təbriz.

-Ələsgər ocaqlı – Zəngan.

O gecə mən də ağladım,

                            Gizlicə!

Ey ana;

   Sanma ki daşdır ürəyim.

O gecə mən də ağladım.

Bir ışıq şırıldadı

        Gözlərimin damcısına.

Bir hüzün köçdü mənim şənliyimə.

Çökdü üzə baxışlarım.

Anladım onda boşun boşluğunu.

Ulduz-ulduz ışıldadım;

                        Zamanənin

                            qara göy səyfəsinə.

Özüm yığışdım özümə,

                       Oldum ana,

Bağışla bu kəz məni,

                   Həmişə dək.

Roluvu yansıladım taatrında yaşayışın.

Doğdum uşaq,
    doğumun sancısını hiss elədim!

Və körpəmi;

   Sevgimin damarından emişdirib.

     Düşüncəmin hörüklərində bələyib,

     Nəfəslərin nənnisində,

       Ahımın lay-lasında:

                (( Lay-lay dedim ki; yatsın,

                               Qızıl güllərə batsın.))

Tumarladım saçlarını,
  baxışın dodaq ilə öpdüm üzün.

    Və sərgisində canımın;

             Göstərib yaşayışın fəlsəfəsin gözlərinə,

Ağlayanda;

   Duyğular bağrına basdım biləsin.

Xəstələnəndə;

   Gözlərim yumulmadı.

Ürəyi edib sipər sancılara,

        Balaca başmağına,

            Tikdirib yol yorudan gözlərimi,

                           Balaca ayaqlara bir öpücük

Və ağladım;

    Onu ((bir))də həp böyütdüm.

O gecə mən də ağladım.

               Çiçəklənəndə arzılar;
                               soldu gülüm!

Əh,əh...

   Əhə, əhə...

Bəsdir utan,

      Kəs səsivi.

         Ana olmaq ürək istər.

         Ana olmaq ciyər istər.

         Ana olmaq dözüm istər.

         Ana omaq sevgi istər.

Var mı buna cəsarətin!?
     yox...

       Yox...

         Olanmazsan.

Həmin elə,
   sən özüvə.

     O quru ərkəkliyin sımışqasın,

                                   Çıtlayaraq;

                                       Şışırt qarın.

O gecə mən də ağladım.

Ürəyimdə mərsiyə,
Oxudu növhə mənə duyğularım.

Ürəyim çırpdı özün;

        Qəfəsin mkiləsinə.

Öz içimdə ağladım,
    sənə bir söz demədim,

                         Deyənmədim.

Çünki sən...

   Çünki sən bir anasan,

              Dözənməzsən ax;

                             Balavın gözyaşına.

O gecə mən də ağladım,

                            Gizlicə...

Şeir:Xosrov Barışan

Qaynaq:Yağış saniyəsi kitabı